Liza Minnelli

Liza Minnelli - dzieciństwo w świecie muzyki i filmu

Liza Minnelli urodziła się 12 marca 1946 roku w Los Angeles. Jest córką aktorki i piosenkarki Judy Garland oraz reżysera Vincente'a Minnellego. Już jako dziecko zetknęła się z planem filmowym i teatrem, ale własną karierę zbudowała dzięki pracy na scenie muzycznej. Zyskała uznanie jako wykonawczyni piosenek wymagających silnej ekspresji, wyraźnej dykcji i precyzyjnego kontaktu z publicznością.

Kabaret i nagroda Oscara

Najważniejszym występem filmowym Minnelli pozostaje rola Sally Bowles w musicalu Kabaret (Cabaret) z 1972 roku. Akcja rozgrywa się w Berlinie u schyłku Republiki Weimarskiej. Sally jest wokalistką próbującą utrzymać sceniczne marzenia w świecie pogrążającym się w politycznym chaosie. Za tę rolę Minnelli otrzymała Oscara dla najlepszej aktorki. Film pozwolił jej pokazać jednocześnie talent wokalny oraz dramatyczny.

New York, New York i scena

W filmie New York, New York Martina Scorsesego wystąpiła u boku Roberta De Niro. Produkcja opowiada o muzykach, których zawodowe ambicje wpływają na skomplikowaną relację. Minnelli koncertowała również na Broadwayu i w salach widowiskowych całego świata. Jej repertuar łączy musical, standardy jazzowe i piosenkę estradową. Stała się jedną z nielicznych artystek nagrodzonych Oscarem, Emmy, Grammy i Tony.

Lucille Austero w Bogatych bankrutach

W serialu Bogaci bankruci zagrała Lucille Austero, zwaną Lucille 2, sąsiadkę i rywalkę Lucille Bluth. Główną Lucille gra Jessica Walter. Austero jest zamożna, ale nie zawsze radzi sobie z problemami zdrowotnymi i uczuciowymi. Wplątuje się w relacje z członkami rodziny Bluthów, a jej obecność prowadzi do niezręcznych konfliktów i pomyłek.

Komediowa strona kariery

Wspólne sceny Minnelli z członkami rodziny Bluthów, w tym Michaelem, granym przez Jasona Batemana, oraz George'em seniorem, odtwarzanym przez Jeffreya Tambora, są ciekawym kontrastem dla jej musicalowego dorobku. Artystka potrafi świadomie żartować ze swojego scenicznego wizerunku. W rolach komediowych nie stara się przy tym dominować nad resztą obsady, lecz wpisuje własny styl w humor zespołowy.