Julie Walters

Julie Walters - jedna z najbardziej rozpoznawalnych brytyjskich aktorek

Dame Julie Mary Walters urodziła się 22 lutego 1950 roku w Smethwick w Anglii. Jest aktorką filmową, telewizyjną i teatralną, która potrafi z równą swobodą grać role komediowe oraz dramatyczne. Publiczność kilku pokoleń zna ją z bardzo różnych produkcji: od "Edukacji Rity" i "Billy'ego Elliota" po serię o Harrym Potterze.

Zanim rozpoczęła zawodową karierę aktorską, pracowała i szkoliła się w zawodzie pielęgniarki. Następnie zdecydowała się na studia aktorskie w Manchester Polytechnic School of Drama. Jej droga do rozpoznawalności prowadziła przede wszystkim przez brytyjski teatr i telewizję.

"Edukacja Rity" - przełom w kinie

W filmie "Edukacja Rity" ("Educating Rita", 1983), wyreżyserowanym przez Lewisa Gilberta, Julie Walters zagrała Ritę, młodą kobietę z klasy robotniczej, która podejmuje naukę na uniwersytecie. Bohaterka chce poszerzyć swoje horyzonty, ale jednocześnie zmaga się z oczekiwaniami rodziny i środowiska.

Partnerował jej Michael Caine, wcielający się w wykładowcę Franka Bryanta. Film łączy humor z historią o znaczeniu edukacji i odwadze potrzebnej do zmiany własnego życia. Walters otrzymała za tę rolę nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej oraz nagrodę BAFTA.

"Billy Elliot" - nauczycielka, która zauważa talent

W filmie "Billy Elliot" (2000) Stephena Daldry'ego aktorka zagrała panią Wilkinson, nauczycielkę tańca, która dostrzega wyjątkowe zdolności chłopca z górniczej rodziny. Bohaterka bywa surowa i bezpośrednia, ale potrafi też zrozumieć, jak trudną sytuację ma jej uczeń.

Walters nie przedstawia nauczycielki jako postaci idealnej. Ma ona własne rozczarowania i codzienne obowiązki, a mimo to decyduje się wspierać talent Billy'ego. Za ten występ otrzymała drugą nominację do Oscara, tym razem za rolę drugoplanową.

Molly Weasley i filmy o Harrym Potterze

W ekranizacjach przygód Harry'ego Pottera Walters występowała jako Molly Weasley, matka Rona. Jej bohaterka jest serdeczna i opiekuńcza, ale potrafi też zdecydowanie reagować, kiedy zagrożone jest bezpieczeństwo bliskich.

Molly stała się jedną z ważniejszych postaci drugoplanowych serii, a występ Walters pozwolił połączyć humor codziennych rodzinnych sytuacji z emocjami bardziej dramatycznych scen.

"Mamma Mia!" i "Paddington"

W musicalu "Mamma Mia!" (2008) aktorka zagrała Rosie, przyjaciółkę Donny. Występ wymagał od niej poczucia rytmu, umiejętności komediowych i pracy z popularnymi piosenkami zespołu ABBA. Powróciła do tej postaci także w kontynuacji z 2018 roku.

W filmach o Paddingtonie wciela się w panią Bird, gospodynię rodziny Brownów. To rola wykorzystująca jej talent do tworzenia postaci praktycznych, pełnych energii i gotowych do działania nawet w najbardziej nieoczekiwanych okolicznościach.

Madge Kehoe w "Brooklynie"

W dramacie Brooklyn (2015) Walters zagrała Madge Kehoe, właścicielkę pensjonatu dla młodych kobiet mieszkających w Nowym Jorku. Jedną z lokatorek jest Eilis, bohaterka Saoirse Ronan.

Pani Kehoe ustala zasady wspólnego życia i uważnie obserwuje zachowanie mieszkanek. Jej uwagi bywają zabawne, ale pod surową powierzchnią kryje się troska o dziewczęta próbujące samodzielnie funkcjonować w obcym mieście. To dobry przykład drugoplanowej roli, która nadaje historii charakter i naturalny humor.

Wybrana filmografia

• 1983 - "Edukacja Rity" - Rita.
• 2000 - "Billy Elliot" - pani Wilkinson.
• 2001-2011 - seria "Harry Potter" - Molly Weasley.
• 2003 - "Dziewczyny z kalendarza" - Annie Clarke.
• 2008 - "Mamma Mia!" - Rosie.
• 2014 - "Paddington" - pani Bird.
• 2015 - Brooklyn - Madge Kehoe.
• 2017 - "Paddington 2" - pani Bird.
• 2018 - "Mamma Mia! Here We Go Again" - Rosie.
• 2020 - "Tajemniczy ogród" - pani Medlock.

Czym wyróżnia się aktorstwo Julie Walters?

Jej postacie potrafią w jednej scenie rozśmieszyć widza, a w następnej wzbudzić współczucie. Walters jest szczególnie przekonująca w rolach osób bezpośrednich, które nie zawsze używają delikatnych słów, ale potrafią okazać wsparcie przez konkretne działania. Dzięki temu z powodzeniem łączy kino familijne z dojrzałym dramatem.