Nemo (Nemo Mettler)

Kim jest Nemo Mettler?

Nemo Mettler urodziło się 3 sierpnia 1999 roku w szwajcarskim Biel/Bienne, mieście o silnych tradycjach niemiecko- i francuskojęzycznych. Od dzieciństwa rozwijało zainteresowania muzyką i grą na instrumentach, w tym na fortepianie, skrzypcach oraz perkusji. W twórczości Nemo łączą się elementy hip-hopu, popu, muzyki elektronicznej i teatru muzycznego. Artystyczne eksperymenty z głosem i aranżacją pojawiały się na długo przed międzynarodowym sukcesem. Nemo publicznie określa swoją tożsamość jako niebinarną; w tekście używamy imienia lub neutralnych konstrukcji, zgodnie z tym kontekstem.

Pierwsze nagrania i szwajcarska scena muzyczna

Na szwajcarskim rynku Nemo zdobyło rozpoznawalność jeszcze w okresie nastoletnim, publikując nagrania łączące pop z rapem. Wśród wcześniejszych projektów znalazły się utwory w języku niemieckim i dialekcie szwajcarskim. Występy i koncerty pozwoliły rozwinąć swobodę sceniczną, później wykorzystaną w bardziej rozbudowanych kompozycjach. Zmiana stylistyki w kolejnych latach prowadziła od rytmicznych piosenek w stronę utworów z większą liczbą warstw wokalnych, zmian tempa i elementów zaczerpniętych z klasyki.

„The Code” i historyczna Eurowizja 2024

W 2024 roku szwajcarski nadawca SRG SSR wybrał Nemo do reprezentowania kraju w Malmö. „The Code” to kompozycja, która zestawia operowe fragmenty wokalne, rap i elementy popu oraz muzyki drum and bass. Utwór współtworzyli Nemo, Benjamin Alasu, Lasse Midtsian Nymann i Linda Dale. W finale 11 maja Nemo zdobyło **591 punktów, w tym 365 od jury i 226 od widzów**, zajmując pierwsze miejsce. Było to trzecie zwycięstwo Szwajcarii w historii Eurowizji po sukcesach Lys Assii (1956) i Céline Dion (1988). W tej samej edycji Polska wystawiła LUNĘ z utworem „The Tower”, który zakończył udział na półfinale.

Dlaczego „The Code” było tak charakterystyczne?

Wyróżnikiem konkursowej propozycji stała się konstrukcja utworu: krótkie odcinki utrzymane w różnych stylistykach łączyły się w spójną trzyminutową kompozycję. Choreografia opierała się na ruchomej scenicznej platformie i wymagała precyzyjnej kontroli głosu podczas intensywnego ruchu. Przekaz piosenki wiązał się z poszukiwaniem własnej tożsamości i wyjściem poza narzucane schematy. Zwycięski występ pokazał, że w Konkursie Piosenki Eurowizji można odnieść sukces utworem znacznie bardziej złożonym od klasycznej ballady.

Album „Arthouse” i kolejne wydawnictwa

Po Eurowizji Nemo rozwijało działalność koncertową i studyjną. W 2025 roku ukazał się album „Arthouse”, obejmujący między innymi „The Code”, „Eurostar” i tytułową kompozycję. W repertuarze nadal ważne pozostają zmiany brzmienia, stylistyki oraz nieoczywiste aranżacje wokalne. W katalogu Lansik.pl Nemo można zestawić z Loreen, zwyciężczynią z 2023 roku, i z Duncanem Laurence’em, który wygrał w 2019 roku. Są to odrębne kariery związane wspólną historią konkursu, a nie współpracą przy jednym nagraniu.