Prognoza na życie (2005)

David Spritz przed kamerą i poza nią

David Spritz jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych prezenterów pogody w Chicago. Codziennie występuje przed telewizyjną kamerą, zapowiada temperatury i opady, a przechodnie zaczepiają go na ulicach. Nie wszyscy podchodzą do tej popularności życzliwie. Niektórzy traktują go jak łatwy cel do żartów, a on sam coraz trudniej znosi fakt, że zawodowy sukces nie pomaga mu uporządkować życia osobistego.

David jest po rozwodzie z Noreen. Ich relacja pozostaje napięta, a dorastające dzieci mierzą się z problemami, których ojciec nie potrafi rozwiązać kolejnym dobrym pomysłem. Córka Shelly jest coraz bardziej zagubiona, syn Mike również potrzebuje uwagi i wsparcia. David próbuje odzyskać zaufanie najbliższych, lecz często okazuje się bezradny, bo przyzwyczajenie do publicznych występów nie nauczyło go spokojnego rozmawiania z własną rodziną.

Dodatkowym ciężarem jest relacja z ojcem, Robertem Spritzelem, cenionym pisarzem, którego osiągnięcia przytłaczają Davida. Robert jest poważnie chory, a rozmowy między nimi łatwo zmieniają się w niezręczne próby zyskania aprobaty. David potrzebuje uznania ojca nawet wtedy, gdy powinien już sam zdecydować, jak chce żyć.

W takiej chwili otrzymuje szansę na pracę przy ogólnokrajowym programie telewizyjnym "Hello America". Przeprowadzka do Nowego Jorku oznaczałaby wyraźny awans i lepsze wynagrodzenie, ale mogłaby jeszcze bardziej oddalić go od dzieci. Najważniejszy konflikt filmu nie dotyczy więc samej prognozy pogody, lecz pytania o to, co oznacza sukces człowieka, który potrafi oceniać pogodę na następne dni, a nie potrafi przewidzieć skutków własnych decyzji.

Najważniejsza obsada i role

• Nicolas Cage - David Spritz.
• Michael Caine - Robert Spritzel.
• Hope Davis - Noreen.
• Gemmenne de la Peña - Shelly.
• Nicholas Hoult - Mike.
• Michael Rispoli - Russ.
• Gil Bellows - Don.
• Judith McConnell - Lauren.
• Chris Marrs - mężczyzna w urzędzie komunikacji.
• Dina Facklis - Andrea.
• J. Nicole Brooks - urzędnik.
• Sia A. Moody - pielęgniarka.

Nicolas Cage nadaje Davidowi cechy człowieka jednocześnie ambitnego i pełnego poczucia porażki. Jego bohater ma wystarczającą pewność siebie, by występować przed milionami widzów, ale gubi ją w zwykłych rozmowach z najbliższymi. Michael Caine jako Robert Spritzel tworzy postać zdystansowanego ojca, którego autorytet silnie wpływa na dorosłego syna. Hope Davis gra Noreen bez łatwego sprowadzania jej do roli przeszkody w życiu Davida. Nicholas Hoult wciela się w Mike'a, a Gemmenne de la Peña w Shelly.

Role drugoplanowe, epizody i występy w tle

• Guy Van Swearingen - mężczyzna z przekąską.
• Alexander Pine - pracownik restauracji szybkiej obsługi.
• Jackson Bubala - dziecko w restauracji szybkiej obsługi.
• Jennifer Bills - matka w restauracji szybkiej obsługi.
• Peter Grosz - instruktor łucznictwa Shelly.
• Joe Bianchi - Paul.
• Nick Kuehneman - pasażer z mrożonym deserem.
• Bruce Jarchow - widz.
• Joanne Sylvestrak - żona widza.
• Robyn Moler - dziewczyna z piwem.
• John D. Milinac - klient baru.
• Melanie Decelles Castro - koleżanka Shelly.
• Jason Wells - Tim.
• Scott Benjaminson - organizator zawodów.
• Ora Jones - doradca.
• Mike Bacarella - sprzedawca jedzenia na wynos.
• Jennifer Joan Taylor - kasjer.
• Chuck Stubbings - Mark Dersen.
• Shanesia Davis - producent programu Hello America.
• Dan Flannery - producent programu Hello America.
• Sandy Whiteley - reżyser programu Hello America.
• Antoine McKay - przechodzień.
• Eduardo N. Martinez - osoba rzucająca jedzeniem.
• David Darlow - znajomy Roberta.
• Will Zahrn - ksiądz.
• Poorna Jagannathan - przechodzień w Nowym Jorku.
• Bryant Gumbel - Bryant Gumbel.
• Anne Marie Howard - współprowadzący.
• Ed McMahon - Ed McMahon.
• Cristina Ferrare - Cristina Ferrare.
• Stephen Hilger - instruktor łucznictwa Dave'a.
• Ron McClary - mężczyzna w parku.
• Eric Ambriz - dziecko w windzie.
• Leah Rose Orleans - dziecko w windzie.
• Juhong Xue - współprowadzący.
• Tom Skilling - asystent reżysera WGN.
• Wolfgang Puck - Wolfgang Puck.
• Monica Weaver - gość symbolicznego pogrzebu.
• John Francis Mountain - gość symbolicznego pogrzebu.
• Peter Nikkos - biznesmen z Nowego Jorku.
• Nathan Adloff - statysta.
• Charla Agers - uczestnik zawodów łyżwiarskich.
• Dan Ahn - statysta.
• Joshua Brail - dziecko wśród gości.
• Ryan Burk - syn Tima.
• Kristen Duerdoth - żona Tima.
• Terrence Edwards - portier.
• Diane Frances Fisher - statysta na Michigan Avenue.
• David Michael Fordham - mężczyzna w strefie gastronomicznej.
• Clifford M. Freeney - kierownik redakcji telewizyjnej.
• Wojciech Fry Lewis - mężczyzna na ulicy.
• Todd Goodman - mężczyzna z torbą.
• John R. Haley - petent w urzędzie komunikacji.
• Michelle Shelton Huff - pielęgniarka.
• T.G. Jamroz - mężczyzna w samochodzie.
• Bob Kolbey - Mr. Bratwurst.
• Debbie Kunz - sąsiad z Gold Coast.
• Isaac LaMell - statysta.
• Kathryn Lyn - uczestnik pogrzebu.
• Nikki Taylor Melton - dziewczyna w strefie gastronomicznej.
• Sergio Mojica - biznesmen.
• Levin O'Connor - pracownik biura.
• Nikkole Palmatier - dziewczyna.
• Robert Phares - przechodzień.
• Daniel Riggs - podróżny.
• Christian Rose - biznesmen.
• Yuri Rutman - mężczyzna z parasolem.
• Ryan Salzwedel - przechodzień.
• Megan Schaiper - statysta na pogrzebie.
• Gary Sedlock - gość imprezy na lodowisku.
• Oral Sledge - kierowca.
• Dwight Sora - statysta.
• January Stern - łyżwiarz.
• Joey Strobel - kierownik redakcji telewizyjnej.
• Richard Strobel - kierownik redakcji telewizyjnej.
• Amber Sutherland - osoba wyprowadzająca psa.
• Tristan Layne Tapscott - statysta.
• Alasia Thomas - tancerz.
• Brigitte Wulf - przechodząca kobieta.

Rozbudowany wykaz obejmuje także niewielkie epizody, występy w przestrzeni publicznej oraz osoby wskazane w poszerzonych katalogach obsady, niekoniecznie wymienione w głównych napisach filmu. Nie należy utożsamiać ich z pełną ekipą techniczną. W filmie występują również przedstawiciele amerykańskich mediów, w tym Bryant Gumbel, a znany kucharz Wolfgang Puck pojawia się jako on sam.

Reżyseria Gore'a Verbinskiego i scenariusz Steve'a Conrada

Reżyserem "Prognozy na życie" był Gore Verbinski, który miał już za sobą "Mexican" (2001), horror "The Ring" (2002) i pierwszą część "Piratów z Karaibów". Scenariusz napisał Steve Conrad, a producentami zostali Todd Black, Jason Blumenthal i Steve Tisch. Zdjęcia wykonał Phedon Papamichael, za scenografię odpowiadał Tom Duffield, montaż zrealizował Craig Wood, a muzykę skomponował Hans Zimmer.

W tym filmie Verbinski zrezygnował z rozbudowanej fantastyki i widowiskowych scen akcji. Skupił się na codzienności, konfliktach rodzinnych oraz trudności w oddzieleniu zawodowego wizerunku od realnych emocji. Komediowe sytuacje mają często gorzki wydźwięk: widz obserwuje człowieka, który błyskawicznie reaguje na pogodowe komunikaty, lecz nie umie odczytywać nastrojów własnych dzieci.

Ważna jest zimowa sceneria Chicago. Chłodne światło, podmuchy wiatru i ulice, przez które David przemierza miasto, są czymś więcej niż tłem dla pracy telewizyjnego meteorologa. Zmienna pogoda współgra z jego niepewnością, ale film unika prostej metafory, w której każde załamanie pogody musi oznaczać osobistą tragedię. Tytuł ma w sobie ironię: prognozowanie nie daje bohaterowi żadnej władzy nad własnym losem.

Dlaczego to inne kino niż "Piraci z Karaibów"?

Po sukcesie kina przygodowego Verbinski zdecydował się na kameralną opowieść, w której napięcie rodzi się z rozmów i przemilczeń. Nie ma tu jednego złoczyńcy ani zadania do wykonania, po którym życie wróci do normy. David musi nauczyć się ponosić konsekwencje wcześniejszych decyzji, a choroba Roberta przypomina mu, że czas na poprawę rodzinnych relacji jest ograniczony.

Film pozostawia miejsce dla humoru, lecz nie jest typową komedią o ekscentrycznym prezenterze pogody. Opowieść ma charakter komediodramatu o rodzicielstwie, ambicji i zwyczajnym poczuciu niespełnienia. Dzięki temu Cage może zagrać bohatera bez jednoznacznego rozstrzygnięcia, czy jest sympatyczny, czy irytujący. Jego słabości są częścią portretu człowieka nieprzygotowanego do zmian.

Premiera, czas trwania i produkcja

"Prognoza na życie" miała światową premierę 20 października 2005 roku, a do kin amerykańskich trafiła 28 października. Polska premiera kinowa odbyła się 10 marca 2006 roku. Film trwa 102 minuty. Jest produkcją amerykańsko-niemiecką, związaną z Paramount Pictures oraz Escape Artists.

Akcja rozgrywa się przede wszystkim w Chicago, gdzie realizowano również znaczną część zdjęć, a sceny związane z ofertą pracy ogólnokrajowej nawiązują do Nowego Jorku. Chociaż produkcja miała premierę w Polsce dopiero w 2006 roku, w katalogach filmowych jest poprawnie opisywana jako film z 2005 roku.