Wujaszek Buck (1989)

Fabuła "Wujaszka Bucka" - opiekun, którego nikt się nie spodziewał

Buck Russell nie jest człowiekiem, którego rodzice trójki dzieci wybraliby na idealną nianię. Zajmuje się dorywczymi sprawami, kocha własny samochód, hazard i swobodę, a uporządkowane życie rodzinne traktuje z dystansem. Kiedy jednak jego brat Bob i bratowa Cindy muszą nagle wyjechać z powodu rodzinnego kryzysu, Buck zostaje jedyną dostępną osobą, która może zaopiekować się Tią, Milesem i Maizy.

Najmłodsze dzieci od początku interesuje niekonwencjonalny wujek. Buck nie pilnuje zwyczajowego harmonogramu, za to potrafi przygotować niezwykłe śniadanie i zmienić zwykły dzień w przygodę. Z nastoletnią Tią sprawa wygląda inaczej. Dziewczyna przeżywa trudny okres, ma napięte relacje z rodzicami i nie chce, aby przypadkowy krewny wtrącał się w jej życie.

W miarę rozwoju wydarzeń Buck przekonuje się, że opieka nad dziećmi wymaga czegoś więcej niż dobrych intencji. Zaczyna też dostrzegać, jak bardzo nastoletnia niezależność może skrywać potrzebę bezpieczeństwa. Film nie opiera się więc tylko na żartach o nieudolnym opiekunie. John Hughes buduje historię o odpowiedzialności, trudnej komunikacji międzypokoleniowej i zaufaniu, na które trzeba zapracować.

Obsada i postacie

Katalog AFI pozwala odtworzyć obsadę, także role epizodyczne oraz wykonawców dodatkowych głosów. Występy głosowe są oznaczone osobno, aby nie przypisywać aktorom niepotwierdzonych postaci ekranowych.

• John Candy - Buck Russell.
• Jean Louisa Kelly - Tia Russell.
• Gaby Hoffmann - Maizy Russell.
• Macaulay Culkin - Miles Russell.
• Amy Madigan - Chanice Kobolowski.
• Elaine Bromka - Cindy Russell.
• Garrett M. Brown - Bob Russell.
• Laurie Metcalf - Marcie Dahlgren-Frost.
• Jay Underwood - Bug.
• Brian Tarantina - E. Roger Coswell.
• Mike Starr - klaun Pooter.
• Suzanne Shepherd - pani Hogarth.
• William Windom - głos pana Hatfielda.
• Dennis Cockrum - Pal.
• Joel Robinson - kolega Milesa nr 1.
• Colin Baumgartner - kolega Milesa nr 2.
• Erik Whipple - kolega Milesa nr 3.
• Mark Rosenthal - chłopak na przyjęciu nr 1.
• Doug Van Nessen - chłopak na przyjęciu nr 2.
• Wayne Kneeland - chłopak na przyjęciu nr 3.
• Gigi Casler - dziewczyna w sypialni.
• Laverne Anderson - dziewczyna na przyjęciu nr 1.
• Gina Doctor - dziewczyna na przyjęciu nr 2.
• Rachel Thompson Perrine - dziewczyna na przyjęciu nr 3.
• Ron Payne - nauczyciel Maizy.
• Jane Vickerilla - nauczycielka nr 1.
• Kyle Lewis Eastman - dziecko w szkole.
• Dana Taylor - dziecko w szkole.
• Jennifer Kane - dziecko w szkole.
• Christen Loftis - dziecko w szkole.
• Genae Affrunti - dziecko w szkole.
• Anna Chlumsky - dziecko w szkole.
• Betsy Bottando - kobieta w samochodzie.
• Julia Morgan - dodatkowy głos.
• Granville Ames - dodatkowy głos.
• Ramey Ellis - dodatkowy głos.
• Leigh French - dodatkowy głos.
• Patricia Arquette - dodatkowy głos.
• Laura Jacoby - dodatkowy głos.
• Devon Odessa - dodatkowy głos.
• Arnold F. Turner - dodatkowy głos.
• Garin Bouble - dodatkowy głos.
• Tim Hoskins - dodatkowy głos.
• Julie Payne - dodatkowy głos.
• Jack Blessing - dodatkowy głos.
• Todd Larson - dodatkowy głos.

John Candy nadaje Buckowi ciężar i ciepło człowieka, który potrafi rozbawić dzieci, lecz nie zawsze radzi sobie z własnymi problemami. Jean Louisa Kelly jako Tia nie gra nastolatki zbuntowanej dla samego buntu: jej dystans wobec rodziny ma konkretne emocjonalne źródła. Macaulay Culkin jako Miles wprowadza przenikliwy humor oparty na pytaniach, które bardzo szybko demaskują słabości dorosłych. Laurie Metcalf w roli sąsiadki Marcie buduje z kolei jedną z pobocznych komediowych relacji Bucka.

John Hughes i John Candy: spotkanie po komedii drogi

Reżyserem, autorem scenariusza i jednym z producentów był John Hughes. Drugim producentem był Tom Jacobson; za zdjęcia odpowiadał Ralf Bode, a montaż przygotowali Lou Lombardo, Tony Lombardo i Peck Prior. Muzykę skomponował Ira Newborn. Film wyprodukowało Hughes Entertainment, a dystrybuowało Universal Pictures.

Hughes pracował już z Johnem Candym przy "Samolotach, pociągach i samochodach". Tam Candy grał sprzedawcę Del Griffitha, który przypadkowo staje się towarzyszem pechowej podróży. W "Wujaszku Bucku" podobna energia służy innej historii. Buck też potrafi drażnić otoczenie, lecz tym razem zostaje wrzucony w środek rodzinnych obowiązków, od których dotąd stronił.

Obie produkcje łączy umiejętność zestawiania fizycznej komedii i błyskawicznych dialogów z bardziej przejmującą obserwacją samotności. Hughes nie oczekuje od widza bezkrytycznej sympatii dla bohatera. Pozwala Buckowi popełniać błędy, a zarazem stopniowo pokazuje, dlaczego jego obecność może być dla dzieci ważna.

Zdjęcia w Illinois i dom rodziny Russellów

Zdjęcia do filmu rozpoczęły się 4 stycznia 1989 roku w Chicago i jego okolicach. Jak opisuje American Film Institute, opuszczony budynek dawnej szkoły New Trier West w Northfield zamieniono w centrum produkcyjne. W salach gimnastycznych zbudowano dekoracje, między innymi dwupoziomowe wnętrza domu Russellów.

Ekipa filmowała także w Northbrook, Evanston, Winnetka, Skokie, Glencoe i Riverwoods. Pierwszy dzień zdjęciowy upłynął w historycznej kręgielni Windy City Bowling Alley w Cicero. Własny wkład w wygląd mieszkania Bucka miał John Candy: dekoracje uwzględniały sportowe pamiątki oraz przedmioty nawiązujące do hazardu i wyścigów konnych. To detale, które pomagają opowiedzieć o bohaterze, zanim zdąży wyjaśnić swoją przeszłość.

Podmiejskie otoczenie sprawia, że Buck wyróżnia się jeszcze mocniej. Jego samochód, płaszcz, niekonwencjonalne jedzenie i zwyczaje kontrastują z wystudiowanym porządkiem domu brata. Film korzysta z tej różnicy konsekwentnie, ale nie sprowadza jej do prostego podziału na dobrego luzaka i złych, zorganizowanych rodziców.

Premiera i odbiór

Amerykańskie premiery kinowe w Los Angeles i Nowym Jorku odbyły się 16 sierpnia 1989 roku. Film trwa 100 minut i otrzymał kategorię PG. Dokumentacja AFI podaje, że w pierwszych pięciu dniach dystrybucji osiągnął około 11,9 mln dolarów wpływów w Stanach Zjednoczonych, co zapewniło mu pierwsze miejsce w zestawieniu tygodniowym.

"Wujaszek Buck" jest przykładem komedii, która wykorzystuje nietypową opiekę nad dziećmi jako pretekst do opowieści o dojrzewaniu również po przekroczeniu wieku nastoletniego. Dwa lata później widzowie poznali kolejne filmy rodzinne Hughesa, ale Buck już wcześniej pokazał, że fabuła o pozornie niezaradnym dorosłym może mieć prawdziwy emocjonalny ciężar.