Henry Winkler

Henry Winkler - od studiów aktorskich do ikony telewizji

Henry Winkler urodził się 30 października 1945 roku na Manhattanie w Nowym Jorku. Kształcił się w Emerson College, a następnie w Yale School of Drama. Już na początku kariery interesował się rolami komediowymi, ale nie chciał rezygnować z poważnego przygotowania scenicznego. Pracował w teatrze i pojawiał się w telewizji, zanim otrzymał rolę, która uczyniła go jednym z najbardziej rozpoznawalnych aktorów amerykańskich lat 70.

Arthur Fonzarelli w Happy Days

W sitcomie Happy Days wcielił się w Arthura „Fonziego” Fonzarellego, pewnego siebie motocyklistę i przyjaciela rodziny Cunninghamów. Bohater początkowo miał być postacią drugoplanową, ale dzięki popularności szybko stał się jedną z najważniejszych twarzy serialu. Winkler stworzył sympatyczną postać, która pod pozornie twardą powierzchownością ukrywa wrażliwość i lojalność. W obsadzie Happy Days występował również Ron Howard jako Richie Cunningham.

Barry Zuckerkorn w Bogatych bankrutach

W serialu Bogaci bankruci gra Barry'ego Zuckerkorna, adwokata reprezentującego rodzinę Bluthów. Barry często zachowuje się nieprofesjonalnie i udziela porad, które nie rozwiązują problemów klientów. Jego sceny z Michaelem Bluthem, granym przez Jasona Batemana, opierają się na kontraście między oczekiwaniem rozsądnej pomocy prawnej a kompletnym chaosem. Zuckerkorn współpracuje także z George'em Bluthem seniorem, którego odtwarza Jeffrey Tambor.

Gene Cousineau w Barrym

W serialu Barry Winkler wcielił się w Gene'a Cousineau, nauczyciela aktorstwa, który sam nie zawsze potrafi radzić sobie z emocjami i zawodowymi ambicjami. Bohater staje się ważną postacią w życiu płatnego zabójcy próbującego rozpocząć karierę aktorską. Ta znacznie bardziej dramatyczna rola przyniosła Winklerowi nagrodę Emmy i pokazała, jak wiele potrafi zrobić poza konwencją tradycyjnego sitcomu.

Książki i działalność poza filmem

Winkler współtworzył serię książek dla dzieci o Hank Zipzerze, chłopcu mierzącym się z trudnościami w nauce. Aktor otwarcie opowiadał o własnych doświadczeniach związanych z dysleksją. Jego działalność pisarska i edukacyjna uzupełnia filmografię, w której znajdują się między innymi Krzyk oraz Wodny chłopiec. Pozostaje przykładem artysty, który po ogromnym sukcesie jednej postaci potrafił stworzyć zupełnie nowe ekranowe wcielenia.