W „Doktorze Strange’u” z 2016 roku czarodzieje wykonują złożone ruchy palcami, zanim na ekranie pojawią się świecące kręgi i magiczne tarcze. Tych gestów nie wymyślono wyłącznie w komputerze. Benedict Cumberbatch uczył się specjalnego stylu tańca rąk nazywanego tuttingiem pod okiem choreografa JayFunka, którego Marvel zaprosił do współpracy nad filmem.
Od chirurga do mistrza gestów
Na początku historii Stephen Strange jest niezwykle sprawnym neurochirurgiem, dla którego dłonie stanowią podstawowe narzędzie pracy. Poważny wypadek samochodowy niszczy tę pewność siebie. Dopiero później bohater odkrywa możliwość posługiwania się magią, a ręce ponownie stają się najważniejszym sposobem wyrażania jego umiejętności.
Twórcy chcieli, aby zaklęcia wyglądały jak osobny język ruchu, a nie przypadkowe machanie rękami przed zielonym ekranem. Dlatego zamiast polegać tylko na efektach specjalnych, zatrudniono artystę znanego z precyzyjnych, geometrycznych układów palców.
Jak działa tutting?
Tutting to forma tańca oparta na układaniu dłoni, nadgarstków i ramion w kąty oraz wzory przypominające figury geometryczne. JayFunk, czyli Julian Daniels, wcześniej pokazywał takie sekwencje w filmach internetowych. W rozmowie z portalem Multiverse of Color wyjaśniał, że łączył inspiracje tuttingiem, sztukami walki i animacją japońską, aby stworzyć ruch pasujący do magii.
Tilda Swinton, grająca Przedwieczną, wspominała podczas konferencji prasowej Marvela, że aktorzy ćwiczyli dłonie niemal tak samo intensywnie jak sceny walki. Ustawienie palców musiało być dokładne, ponieważ później cyfrowe efekty dopasowywano do konkretnych miejsc w kadrze.
Komputer nie zastąpił choreografii
W końcowym obrazie świetliste kręgi są cyfrowe, ale ruchy aktorów pozostały rzeczywiste. Dzięki temu scena ma określony rytm, a bohaterowie sprawiają wrażenie, że naprawdę wykonują wyuczone czynności.
To inny pomysł na integrację ruchu z efektami niż 120 aparatów wykorzystanych przy bullet time w Matriksie. W Mandalorianinie kilka osób wspólnie tworzyło fizyczną postać pod hełmem, a Strange musiał nadać prawdziwy sens ruchom pozornie nieistniejącej magii.
Cumberbatch występował wcześniej jako Sherlock Holmes, postać oparta na niezwykłej inteligencji i obserwacji. W świecie Marvela potrzebował do tego sprawności fizycznej, ale nie tylko kaskaderskiej. Podobnie Tom Hiddleston znalazł własną interpretację Lokiego dopiero po castingu na Thora. Czasami najbardziej charakterystyczne cechy superbohatera zaczynają się od bardzo konkretnej lekcji aktorskiej.
Benedict Cumberbatch na Comic-Con w San Diego 24 lipca 2016 roku, podczas promocji Doctor Strange. Fot. Gage Skidmore / Wikimedia Commons, CC BY-SA 3.0.
